Obserwator_Torunski

Trafił kos nie na kamień a na mię.
A dokładnie wyszperałem go w Parku na Bydgoskim.
Grzebał się w liściach, tak zapamiętale, że bożego świata poza nimi nie widział!

Spoglądając przez ramię, co jakiś czas tylko upewniał się,
czy jestem nim dostatecznie mocno zainteresowany.

Kiedy więc już podleciał nieco wyżej był tak zasapany,
że spokojnie mogłem go sportretować.

Mimo, że zadzierał dzioba nie ustawałem w aktywności.

W końcu zasłużył sobie na to!

Ach, te kosy!

Bydgoszcz; miasto takie samo jak Toruń, Boston, Chełmża czy Warszawa. Wszędzie tam żyją ludzie ze swoimi problemami i pasjami. W niektórych miejscach miasto jest ładniejsze, natomiast w innych ciekawsze. Nic więc dziwnego, że B. mnie ciekawi i ciągle nie dosyć mam praktycznej wiedzy o  niej.
- Praktycznej wiedzy o jej ładniejszej części mi potrzeba.

Mając możliwość szybkiego odwiedzania co raz to zauważam podobieństwa i  różnice. Ze zdziwieniem też ciągle przyjmuję fakt, jak mało to miasto znam. A w końcu mieszkam nie tylko w niedalekim mieście, ale i tu byłem w  wojsku, tu się uczyłem i tu mam rodzinę i znajomych… .

W  porównaniu do B. Toruń to najprawdziwsza prowincja ze wszystkim tego ładnymi konsekwencjami. Miasto na tyle małe, że jak mi się zechce to z  łatwością obejdę je na piechotę. A z drugiej strony jest na tyle duże i  ładne, abym miał się gdzie w jakie miejsce wybrać… .

No tak, ale ile razy można fotografować panoramę!? No można dużo razy! Można ją rano i przed wieczorem portretować, wiosną i zimą, w deszczu i  we mgle… .
- Tylko, że nie samą panoramą człowiek żyje!

Dlatego też czasem trzeba dla odmiany zrobić wypad do Sąsiadów. Zobaczyć co tam ciekawego widać, słychać i czuć. W końcu: też jestem z miasta!

Spacerując próbowała udawać, że mnie nie zna.
Kiedy się zbliżałem nie protestowała, tylko odwracała głowę.
A ja ją pamiętam!
Spotkaliśmy się przecież tuż przed Świętami w grudniu.
I spędziliśmy nawet parę miłych chwil!

Przenosząc się wyżej dość długo nadal się do mnie nie przyznawała.
- Aż w końcu… .
Lepiej późno niż wcale!
Tylko po co ta kwaśna mina?!

T

Wiem, że trzeba jej wybaczyć,
bo krukowate już tak mają!

Uwaga na dzięcioła!
To ptaszysko znane głównie jako Pan Doctor od Drzew
lubi także jaja i pisklęta niewinnych szpaków.
- Także.
…bo i sikorami nie pogardzi!

Więc jeśli już powodowani przyrodniczym odruchem serca wieszamy budkę lęgową
niechże ona będzie odpowiednio zabezpieczona.
- Na przykład tak.

Sympatyczny eko-wojownik p.Adam W. wskazuje nawet, że (zastosowana tutaj)
pogrubiona nakładka na otwór wejściowy może być zastąpiona blachą!

Kiedy Ją zobaczyłem poraziła mnie siła wyobraźni współczesnego El Greco. Wrażenie wzmocnił paskudny kontekst podziemnego przejścia. Uduchowiona twarz w świecie płaskim jak naleśnik i tak paskudnym jak może wytworzyć tylko energooszczędna jarzeniówka… .

Rozświetlony mistycznym blaskiem tych oczu długo będę Ją pamiętał.
- Obywatelu! Pojedź na Rubinkowo jeszcze dziś! Może współcześni barbarzyńcy jeszcze do końca nie zamalowali fresku plugawymi znakami swej nędznej obecności… .

PS. Proszę pana! Czy to aby nie przesada, by mazanie po ścianie do fresku El Greco przyrównywać?!
NIE

Zgodnie z typologią którą kiedyś zaproponowałem dziś kolejna odsłona anty-graffiti.
Bajkowa…

…prawie.

W skali 1:1 życzę miłego pobytu w świecie wyobraźni!

Jest tutaj, ale mam wrażenie, że myślami błądzi gdzieś indziej… .

GDZIE?
- … a kto to może wiedzieć?

Zwabił mnie harmider za wysokim kościelnym murem.

Dobry Pan na te radosne ryki musiał sobie chyba zasłaniać uszy,
aleć pewnie wybaczył… . Młodość przecież musi się wyszumieć!

Oprócz hasającego rozbrykania było też i zamyślenie… .

Takim ich widzę.
Pięknie młodych, choć jeszcze nie wierzących w to,
że czas płynie szybciej niż myślą.

Póki co niech będzie, że młodość wiecznie trwa!